B@iTong^^ ใบตอง...

การที่เราจะรักใครซักคน...มันควรจะเป็นวันที่เราพร้อมสิเน๊อะ...

 

ถ้าในวันนี้...เรายังเครียดเรื่องงาน

ถ้าในวันนี้...เรายังมีหลายสิ่งอย่างให้ต้องจัดการ

ซึ่งไม่รู้...หลายสิ่งอย่างนั้นมันจะเกิดปัญหา

แล้วทำให้เราสติแตกขึ้นมาเมื่อไหร่

เราก็คงไม่ควรที่จะมีใครตอนนี้

 

แต่ตอนนี้อยากดูแลใครซักคน...

อยากมีใครซักคน "ที่เต็มใจให้เราดูแล"

 

พ่อ กับ แม่ มึงไง!!!

อันนี้รู้แล้ว...อันนี้ดูแลอยู่แล้ว

 

แล้วเราจะไปดูแลเค้าได้ยังไง...ในเมื่อตัวเองก็ยังไม่พร้อม?

คงต้องดูแลตัวเองให้ดีก่อนล่ะมั๊ง?

 

ไม่ล่ะ...

 

คนเดียวที่ทำให้เรายิ้มได้

คนเดียวที่ทำให้เราหัวเราะได้อย่างเต็มใจ

คนเดียวที่ทำให้เรามีความสุข

คนเดียวที่อยู่ใน group favorite

คนเดียวที่ตั้งเสียงพิเศษเวลาออนเอม

คนเดียวที่อยากได้อะไรแล้วเราไม่เคยขัดใจ

คนเดียวที่นึกถึงเวลาดูตัวอย่างหนัง

คนเดียวที่นึกถึงเวลาเก็บผัก

คนเดียวที่ต้องวิ่งมาตอบเอมทั้งๆที่กินเหล้า

 

คนเดียวที่ทำให้น้ำตาไหลออกมาตอนนี้...

 

มันคงเป็นเรื่องส่วนตัวเกินไป เกินกว่าที่ใครจะมองเห็น

มันคงเป็นเรื่องส่วนตัวเกินไป เกินกว่าที่ใครจะรู้

 

ตอนนี้เราเสียคนคนนั้นไปแล้วล่ะ...

 

ต่อไปนี้คงไม่มีใครอยู่ใน favorite

ต่อไปนี้คงไม่มีเสียงเพลงแปลกๆจาก msn

ต่อไปนี้คงไม่ต้องตามใจใคร

ต่อไปนี้คงไม่ต้องนึกถึงใครเวลาดูตัวอย่างหนัง

ต่อไปนี้คงไม่ต้องเก็บผักอีกแล้ว

ต่อไปนี้คงมีชีวิตที่มีแต่เรื่องงาน

ต่อไปนี้คงมีชีวิตที่ไม่มีรอยยิ้ม

ต่อไปนี้คงมีชีวิตที่ไม่มีเสียงหัวเราะ

 

ต่อไปนี้คงมีชีวิต...ที่มีแต่ตัวเอง

enjoy fucking lonely life...

 

จะมีที่แบบนี้อยู่จริงมั๊ย?

ที่ที่ไม่มีความเหงา...

 

ความเหงามันมีขนาดเท่าไหร่กัน....?

 

ทำไมมันถึงสามารถแทรกตัวเข้ามาในร้านเหล้าที่คนเยอะๆได้

 

ทำไมมันถึงแทรกซึมเข้ามาในวงเหล้า

ที่เต็มไปด้วยบทสนทนาอันสนุกสนานได้

 

ทำไมมันสามารถแทรกเข้าไปในโต๊ะประชุม

ที่กำลังถกเถียงกันอย่างซีเรียสได้

 

ถ้ามันแทรกซึมได้ขนาดนั้น

มันคงไม่ยาก ที่จะคืบคลาน เข้ามาครอบคลุม และควบคุม บรรยากาศในห้องว่างๆของเราได้

 

ความเหงามีขนาดเท่าไหร่...เราไม่รู้

สำหรับเรา ไม่มีคำว่าเหงาน้อย หรือเหงามาก เหงาเล็ก หรือเหงาใหญ่

สำหรับเรา มีแต่คำว่า "เหงา" คำเดียวเท่านั้น...

 

ที่ที่ความเหงาตามเราไม่เจอ...คงไม่มีอยู่จริง

แต่ที่ที่ทำให้เราหายเหงาได้...อาจจะมี

 

สำหรับเรา...ที่ที่จะทำให้เราหายเหงาได้

คงเป็นที่ที่คนเหงา 2 คนมาเจอกัน

คงเป็นที่ที่คนเหงา 2 คนมาอยู่ด้วยกัน

คงเป็นที่ที่คนเหงา 2 คนเปิดใจให้กัน

 

แล้วปล่อยให้ความเหงาของเรา มันไปต่อยตีกันเอง

จนไม่มีเวลามาสนใจ "เรา 2 คน"

 

รอให้ถึงวันนั้นอยู่นะ..."คนเหงาอีกคน"

นานแค่ไหนก็คงต้องรอ...

 

หลังจากที่ไม่ได้อัพบล๊อกใน space มานานแสนนาน

เนื่องจากกลัวว่าเรื่องที่อัพไปมันจะเป็นเรื่องที่น่าสมเพช

วันนี้กลับมาอัพอีกครั้ง ด้วยความรู้สึกว่า

"ถึงมันจะเป็นเรื่องน่าสมเพชสำหรับคนอื่น แต่มันเป็นเรื่องของเรา"

 

วันนี้เรื่องของผมมันวนกลับมาที่เดิมอีกครั้ง

soundtracks of my life เพลงเดิมๆ ที่เคยฟังเมื่อปีที่แล้ว

2 ปีที่แล้ว...

3 ปีที่แล้ว...

4 ปีที่แล้ว...

 

เวลาที่เรารักใคร เราจะทุ่มเทให้เค้าจนหมดใจ

แต่ทุกครั้งที่เป็นแบบนี้ ผลลัพธ์ที่ได้กลับมาคือ

"อยากให้เป็นพี่ชายมากกว่า เพราะไม่อยากให้เราเปลี่ยนไป"

"รู้สึกดีที่มีพี่เป็นพี่ชายมากกว่า เพราะเราจะได้ไม่ต้องเลิกกัน"

"คิดว่าเป็นพี่ไปแล้วอ่ะ ก็เลยรู้สึกดีๆด้วย"

พี่ชาย พี่ชาย พีชาย พี้ชายยย พี่ชายพ่องดิ!!!

 

ทำไมวะ...

กูเกิดมาเพื่อเป็นพี่ชายของคนทั้งโลกรึไง

กูไม่ได้ดีขนาดนั้น

 

ทำไมต้องกลัวเราจะเปลี่ยน

ทำไมต้องกลัวจะเลิกกัน

 

ตอนนี้ดียังไง เป็นแฟนก็ดีอย่างงี๊แหล่ะ

ตอนนี้ทำอะไรให้ เป็นแฟนก็ทำอย่างงี๊แหล่ะ

ทำไมต้องคิดว่าเราจะต้องเปลี่ยนไปเหมือนคนอื่น

 

กูไม่เหมือนคนอื่นโว้ย...

คนอื่นแม่งหล่อเลือกได้

กูแม่งไม่หล่อ ก็เลยเอาความดี ความจิงใจ ความทุ่มเทเข้าว่า

แต่ดันข้าใจจุดประสงค์ผิด...

กลายเป็นพี่ชายใจดีซะงั๊น

 

ไม่อาแล้วโว้ยน้องสาวอ่ะ

น้องสาวไม่ใช่แสตมป์เซเว่นนะ

มีเยอะๆก็เอาไปแลกเก้าอี้ นาฬิกาเหี้ยห่าไรก็ไม่ได้

 

เมื่อไหร่จะมีคนเข้าใจซักที

ที่ทำดีขนาดนี้...ไม่ได้อยากเป็นพี่

อยากเป็นแฟน อยากได้แม่ของลูก

แก่แล้ว...ไม่มีเวลาเลือกแล้ว

ไม่มีเวลาทิ้งเธอไปหาคนใหม่แล้ว

 

เป็นแบบนี้ ดีแบบนี้ ก็แบบนี้ตลอดไป

ไม่ต้องกลัวเปลี่ยนไป

ไม่ต้องกลัวว่าดีแค่ช่วงโปรโมชั่น จีบติดแล้วก็หมดโปรฯ

 

โปรโมชั่นของเรามันตลอดชีวิต....

จนกว่าจะตายจากกันนั่นแหล่ะ

 

some day you'll know!!!!

เธอเองจะได้ยินอะไรในใจฉันไหม...อย่าเอาฉันไปเปรียบเทียบกับเขาหรือใคร

100pipers malt 8 ปี ราคา 499 บาท

johny walker black label 12 ปี ราคา 1000 บาท

 

ยิ่งบ่มนาน...ราคายิ่งแพงขึ้น

 

เวลา...สามารถตีราคาเป็นเงินได้ด้วยหรอ?

 

เวลาของสก๊อตแลนด์

คงถูกกว่า

เวลาของอเมริกา

 

แล้วเวลาของไทย

จะมีค่าซักกี่บาทกัน...

 

มันคงถูกแสนถูก

ถ้าราคาของเวลา...วัดได้จากราคาของเหล้า

หงษ์ทอง 1 กลม ราคา 170 บาทเท่านั้น...

 

ทำไมเวลาของอเมริกามันถึงแพงกว่าล่ะ?

ของดีมันก็คงต้องแพงเน๊าะ

 

ถ้างั๊น...

"เอาแบล๊คขวดนึง...เหล้าไม่เอา...ขอแต่เวลาใส่ขวดมาก็พอ"

 

กูทำงานไม่ทันแล้วววววว!!!

สีทาผนัง...ทาทาบ...เพื่อสุนทรียภาพทางสายตา

มาพร้อมกับกลิ่น...ล่องลอย...ที่ไร้ซึ่งสุนทรียภาพทางจมูก!!!

 

จะมีอะไรในโลก...

ที่เพียบพร้อมทั้งสุนทรียภาพทางสายตา

และ...

สุนทรียภาพทางจมูก

 

นอกจาก...ดอกไม้

และ..."เธอ"

 

 

ตลอดเวลา...

เราได้แต่มองขึ้นบนฟ้า

เพื่อมองหา..นางฟ้า

 

จนในวันนึง...

เราได้เลิกมองขึ้นไปบนฟ้า

เพื่อมองหา...นางฟ้า

 

และในวันนี้...

วันที่เราไม่ได้มองสูงไปบนฟ้า

เราไม่เจอ...นางฟ้า

 

เราเจอเธอ...

คนธรรมดาคนนึง

เธอไม่ใช่นางฟ้า

 

เธอไม่ใช่นางฟ้าที่ตกลงมาสู่พื้นดิน...

 

เราได้เจอเธอ...

คนธรรมดาคนนึง

ที่งดงามดั่งนางฟ้า

 

แต่เธอก็ไม่ใช่นางฟ้าที่ตกลงมาสู่พื้นดิน...

 

เธอคือคนธรรมดา...เหมือนกันกับเรา

 

---

 

inspired by เธอมีจริง - ป้าง นคริทร์ กิ่งศักดิ์

และ

คนธรรมดา...

 

เช้าวันจันทร์ ตื่นในเวลาไม่ควรตื่น

ขอโทษนะครับ...

ได้โปรดมองมาที่ผมบ้าง...

แต่ได้โปรดอย่ายิ้มหวานให้ผม...

เพราะรอยยิ้มของคุณ...

มันทำให้ผมเพ้อถึงคุณตลอดเวลา...

 

ขอโทษนะครับ...

คุยกับผมบ้าง...

แต่ได้โปรดอย่าคุยกับผมมากเกินไป...

เพราะทุกครั้งที่คุยกับคุณ...

มันทำให้ผมไม่อยากจะลุกไปทำอะไร...

 

ขอโทษนะครับ...

ผมชอบคุณนะ...

แต่ได้โปรด...ผมไม่อยากรักคุณ...

เพราะมันคงทำให้เวลาที่ผมเจอคุณ...

ผมไม่กล้าแม้แต่สบตากับคุณ...

 

และมันคงทำให้คุณ...

ลำบากใจ...

มีคนบอกว่า...

เสปซผมมันน้ำเน่า...

ให้อัพเรื่อง "ตลกๆ" ซะมั่ง!!!

 

ก็ได้...วันนี้ผมจะไม่น้ำเน่า

ผมจะอัพเรื่อง...ตลก

"วันนี้ผมจะเล่าเรื่องตลกให้ฟัง!!!"

 

แต่ตอนนี้ผมได้ทำผิดกฏข้อแรก

ของการเล่าเรื่องตลกไปแล้ว

นั่นคือ...

"อย่าพูดว่า...มีเรื่องตลกจะเล่าให้ฟัง"

 

เพราะจะทำให้คนอ่านคาดหวังว่า

เด๋วอ่านไปจะต้องได้ขำกันขี้แตกขี้แตกกันเลยทีเดียว!!!

แล้วเรื่องที่มันอาจจะตลก

ก็จะกลายเป็นเรื่องไม่ตลกไป...

 

แต่จะให้ทำยังไงได้...

ก็ผมไม่ใช่คนตลก

ผมเล่าเรื่องตลกไม่เป็น...

 

แล้วคนตลกเป็นยังไง...

 

คนตลก...คือ...

"คนที่เล่นมุขตลก...แล้วไม่ตลก...แต่มีคนฮา...เพราะว่ามันเล่นไม่ตลก"

คนแบบนี้...ผมถือว่าเป็นคนโคตรตลกเลย...

 

อีกแบบนึง...คือ...

"คนตลก...แต่พยายามทำตัวไม่ตลก...แต่มีคนฮา...เพราะที่มันพยายามไม่ตลกอ่ะ...มันตลก"

คนแบบนี้...ผมก็ถือว่าเป็นคนโคตรตลกเลยนะ...

 

จากคำจำกัดความของ...คนตลก...ทั้ง 2 ข้อ

จะเห็นได้ว่า...

มันไม่ใช่ตลกธรรมดา

ที่แค่เล่นมุขตลก...แล้วคนก็ขำ

อย่างนั้นมันตรงไปครับ

มันไม่ expert

มัน "บ้านนอก!!!"

 

ทุกสิ่งในโลกเกิดจากการคิดมาก่อนแล้ว

ไอ่คนพวกนี้มันต้องคิดมาก่อนแล้วแน่ๆ ว่า...

"เด๋วกูจะต้องเล่นมุขแป้ก...ให้พวกแม่งขำกัน...ที่กูเล่นมุขแป้ก"

หรือ...

"เด๋ววันนี้กูแกล้งทำเป็นคนไม่ตลกซักวัน...แม่งคงตลกดี...ที่กูไม่ทำตัวตลก"

 

อ่านมาถึงตอนนี้....

คงพอจะเข้าใจแล้วนะครับ...

ว่า "คน(โคตร)ตลก" คือยังไง

 

แล้วทุกคนก็จะเห็นด้วยว่าผมไม่ใช่คนตลกเลย...

ถ้ามีคนมาบอกว่าผมตลก

ผมคงจะตอบกลับไปว่า...

 

"เห่ย...กูไม่ตลกนะเว้ย"

 

 

 

 

 

 

ลป.(ลืมไป) --- สรุปแล้ว blog วันนี้ก็เป็นการเล่าเรื่อง "ตลก" จิงๆนั่นแหล่ะ!!!

 

เราชอบทะเล...

บางเวลาทะเล...สนุก

บางเวลาทะเล...เหงา

บางเวลาทะเล...เศร้า

 

บางเวลา...นอกจากน้ำทะเล

ยังมี...น้ำเมา

ยังมี...น้ำฉี่

และ...

ยังมี...น้ำตา

 

ที่เชียงใหม่ก็มี...ทะเล

ลมทะเลที่เชียงใหม่...

ไม่ทำให้เหนียวตัว

เวลานั่งมองทะเล...แล้วขยับตัว

ทรายไม่เข้าตูด

 

แต่...

 

ทะเลที่เชียงใหม่...

เหงา...จับใจ

 

ทะเลที่เชียงใหม่ไม่มีน้ำ...

แต่บางที...

ทะเลที่เชียงใหม่

ก็มี...น้ำตา

 

ทะเล...ดาว

 

โอ้ทะเลแสนงาม...ดาวสวยงามสดใส

มองเห็นดาวดวงไกล...พร่าวพราวไกล...บนนภา (นะภ๊า นะภา)

นั่งมอง page เปล่าๆ

ไม่รู้จะอัพอะไร...

เพราะในหัวตัวเองตอนนี้...

มันว่างเปล่า!!!

 

แต่คิดไปคิดมา...

ไม่รู้ว่าที่บอกว่า...ว่างเปล่า...

มันว่างจิงๆรึป่าว...

 

หรือมันเต็มไปด้วยเรื่องเยอะแยะไปหมด

จนเรียงลำดับไม่ถูก...รึป่าว - -?

 

ทำไรอยู่...

ป่าวทำ!!!

 

กินไรอยู่...

ข้าวเปล่า!!!

 

ป่าวทำ = ไม่ได้ทำอะไรอยู่

ข้าวเปล่า = ไม่ได้ทำกับข้าว...เลยต้องแดกข้าวเปล่า

 

ถ้างั๊น...ใช้คำว่า "ข้าวป่าว" แทนได้มั๊ย

เพราะ ไม่ได้ทำ เหมือนกัน...

 

กูเป็นเหี้ยไรมากป่าว?

---

ทุกสิ่งที่ทำมาตลอด

มันกลายเป็นแค่

...ความว่างเปล่า

---

ที่รู้สึกว่ากำลังว่างเปล่า...

เพราะว่าเราไม่มีใครรึป่าว?

 

ถ้ามีใครซักคนเข้ามา

คงจะทำให้ชีวิตที่ว่างเปล่า...

หายใจทิ้งไปเปล่าๆ...

เรียงลำดับเรื่องในหัวได้มากกว่านี้รึป่าว?

---

ไม่เป็นพี่ชาย

...ได้รึป่าว?

---

 

 

 

หัวใจ 1 ดวง

บรรจุด้วยความรักขนาด 100ml

 

หัวใจดวงที่ 1

(ทุ่ม)เทความรักใส่...แก้วเปล่า...

ไปทั้งหมด 90ml

เหลือความรักไว้สำหรับตัวเอง 10 ml

 

ที่ว่างในหัวใจเกิดขึ้น 90ml

หัวใจดวงนี้จึงต้องการความรักมาเติมเต็มส่วนที่หายไปเป็นจำนวนมาก

 

เมื่อไม่ได้ความรักกลับมา...

ความรัก(ตัวเอง)ที่เหลืออยู่เพียง 10ml

ในหัวใจที่พร่องความรัก

จะทำปฏิกิริยากับ "ความว่างเปล่า"

 

เกิดเป็นความเสียใจ...

และกลั่นตัวเป็นหยดน้ำ(ตา)

ไหลลงสู่หัวใจ...จนเต็ม 100ml

 

ในหัวใจตอนนี้

จึงเป็นสารประกอบของความรัก 10ml

และ ความเสียใจ 90ml

 

เราไม่รู้ว่าแก้วเปล่าใบนั้น...

มีเนื้อที่สำหรับความรักของเราเท่าไหร่

 

เราสามารถเติมมันได้...

เท่าที่เราต้องการ...

แต่ต้องระวัง

ไม่ให้หัวใจของเราเอง...

"พร่องความรัก..."

 

รักแต่พอดี...

ทุ่มเทแต่พอดี...

เพื่อหัวใจแข็งแร๊งงงงงงงงง...

 

ความงามที่แท้จิง...จะต้องถูกมองโดยแยกออกจาก "บริบท" รอบข้าง...

 

"บริบท" คือ อะไร?

บริบทคือ...องค์ประกอบทุกอย่างที่อยู่รอบๆ...

 

เพราะฉะนั้นความงามที่แท้จิง...จะต้องเกิดจากสิ่งนั้นเอง

ไม่ได้เกิดจากองค์ประกอบรอบข้าง...

 

เมื่อไม่มองถึงบริบทรอบข้าง...

การเป็น"ธรรมชาติ"

ก็คงถือเป็นความงามอันแท้จิงได้...

 

การไม่แต่งแต้ม หรือ เติ่มแต่งสิ่งใดๆ

ที่เป็นส่วนหนึ่งของบริบทรอบตัว

เช่นเครื่องสำอางค์...

ทำให้เรามองเห็นความงามที่แท้จิงของผู้หญิง

 

ในยุคสมัยหนึ่ง...

ศิลปินไม่ได้เทิดทูนในสัดส่วนที่สมบูรณ์แบบของผู้หญิง

แต่กลับชื่นชมในความงามของผู้หญิงที่สัดส่วนอวบอัดสมบูรณ์

เหมือนจะเป็นนัยว่า...

ผู้หญิงแบบนั้น...คือผู้หญิงที่เหมาะจะเป็นมารดาของบุตรต่อไป

 

เมื่อนำทั้ง 3 เรื่องมารวมกัน...

"ความงามที่แท้จิงของผู้หญิง...จะต้องเกิดจากความเป็นธรรมชาติ...ไม่ชอบแต่งหน้า หรือ ใช้เครื่องสำอางค์...และ อวบ"

 

ตอนนี้ทุกคนที่เข้ามาอ่าน...คงพอจะจับประเด็นได้ละ

ว่ากูกะลังพูดถึงใคร...

 

แต่ที่ทุกคนมอง และ คิดว่าเป็นใคร...

มันก็ย่อมเกิดจากบริบทรอบข้างของตัวเองทั้งนั้น...

 

เพื่อนที่ ป.โท...อาจจะเห็นว่าเป็นคนนึง...

เพื่อนที่ ป.ตรี...อาจจะเห็นว่าเป็นคนนึง...

เพื่อนที่ ส.ก.น...อาจจะเห็นว่าเป็นคนนึง...

เพื่อนที่ msn...อาจจะเห็นว่าเป็นคนนึง...

เพื่อนที่ เซต้า...ก็อาจจะเห็นเป็นอีกคนนึง...

 

แต่ตอนนี้..."ความงามที่แท้จิง"...สำหรับกู...มีเพียงคนเดียว!!!

 

ก็..."คนที่คุณก็รู้ว่าใคร"...ยังไงล่ะ

 

หรือยังไม่รู้ว่าใคร...

งั๊นก็ลองเดาเอาเองละกันเน้อ...

 

อาจจะเป็น "เธอ" ที่กะลังอ่านอยู่ก็ได้นะ!!!

---

ความแตกต่าง...

ทำให้เราเปรียบเทียบตัวเองเป็นแค่...หมาวัด

และยกให้ใครบางคนเป็น...ดอกฟ้า

 

ความแตกต่างทางสังคม?

ความแตกต่างทางฐานะ?

ความแตกต่างทางครอบครัว?

 

ความแตกต่างเพียงแค่นี้...

เพียงพอแล้วหรือ?...

ที่จะยกให้ใครซักคนเป็น...ดอกฟ้า

และยอมให้ตัวเองเป็นแค่...หมาวัด

 

สำหรับเรา...

ความแตกต่างที่เป็นเหตุผลเพียงพอ...

ต่อการตัดสินความเป็น ดอกฟ้า และ หมาวัด

คงอยู่ที่การดำเนินชีวิต และ การกระทำของตัวเรามากกว่า

 

ผู้ชายคนนึงกินเหล้า ดูดบุหรี่ เที่ยวกลางคืน เป็นลูกชายอภิมหาเศรษฐี

ไปแอบชอบผู้หญิงคนนึง

ที่ไม่กินเหล้า ไม่เที่ยวกลางคืน ขยัน เรียนเก่ง มีอารมณ์ขัน

ถ้ามองกันจากความแตกต่างทางฐานะ

ผู้ชายคนนั้นคงเป็นดอกฟ้าซะเอง

 

แต่ถ้ามองจากบริบทอื่น...

ผู้หญิงคนนั้น...คงสามารถถูกเปรียบให้เป็น...ดอกฟ้า...สำหรับทุกคน

  

หากวันนึง...เราได้มีโอกาสเจอดอกฟ้าเข้าจิงๆ

หมาวัดอ้วนๆตัวนี้ก็คงจะพยายามหาวิธีปีนขึ้นไปบนฟ้า...

 

ละก็ขอฉี่ใส่ดอกฟ้าซักทีนึงล่ะ...

 

 

"ฟ้า..ถ้าไม่ส่งมา ให้เธอมีใจ...บอกกันซักคำเป็นไร ว่าเหตุใดต้องมาทำร้ายกัน..." - ฟ้า...tattoo colour

 

"ดั่งฟ้า...จะแค่เพียงต้องการแกล้งกัน...ให้ฉันต้องพบเจอแต่ความเจ็บช้ำใจ" - เธอคือใคร...Etc

 

ทำไมต้องโทษฟ้า?

 

"ไม่เกี่ยวกับท้องฟ้าเลย...จะรักหรือไป...ฟ้าไม่เข้าใจ...สิ่งใดๆที่อ้างกัน

  เรื่องของใจ...ถ้าหากมีปัญหา...สุดท้ายก็ต้องไป" - ไม่เกี่ยวกับฟ้า...เจ มณฑล จิรา

 

ทำไมไม่โทษพรหมลิขิต?

 

เวลารักสมหวัง...

เราเลือกที่จะขอบคุณ "พรหมลิขิต"

 

แต่เวลาผิดหวัง...

เราเลือกที่จะโยนความผิดให้ "ฟ้า"

 

น่าน้อยใจแทนจิงๆ...

 

ครั้งนึงเราเคยเปรียบเธอเหมือน "พระจันทร์"

และเราเป็นคนที่ได้แต่เพียงชื่นชมความงามของพระจันทร์

 

บางเวลาเราเห็นพระจันทร์เข้ามาใกล้...

จนเหมือนจะเอามือไปเอื้อมคว้ามาได้

 

บางเวลาพระจันทร์ดับแสงของตัว

และลอยไกลออกไป...

จนเราไม่รู้ว่าพระจันทร์อยู่ที่ไหน

 

แต่เรายังคงรู้สึกได้ว่า

ไม่ว่าจะยังไง...

พระจันทร์ก็ยังอยู่บนฟ้า

 

เพียงแต่ว่า...เราจะมองเห็น...หรือเราจะสนใจที่จะมองหาหรือไม่!!!

 

---

เรื่องราวที่ผ่านมา...

ก็คงเหมือนกับเราอยู่ในช่วงของมรสุม

เมื่อเราผ่านช่วงเวลานั้นมาได้...

ฟ้าหลังฝน...และแสงแดด...ทำให้เราได้เจอกับ "รุ้ง"

 

ความสวยงามแรกที่เราได้เห็น

หลังจากจมกับสิ่งที่มืดมนมานาน

 

ทำให้เรามีกำลังใจมากขึ้น

ทำให้เราสดใสมากขึ้น

 

แต่ยังไง...

รุ้งก็คงเป็นเพียงแค่ละอองน้ำในอากาศ

ที่กระทบกับแสงทำให้เกิดเป็นสีที่สวยงาม

 

เวลาที่เราต้องการมองเห็นรุ้ง

เราได้เพียงแต่คาดเดา...

ว่ารุ้งควรจะเกิดทางด้านไหน

 

ซึ่งมันอาจจะเกิดขึ้นจิง

หรืออาจจะไม่เกิดขึ้นก็ได้

 

หรือเพียงรุ้งจะมาเพียงเพื่อเตือนเราว่า

"หลังจากมรสุมผ่านไป ยังมีสิ่งที่สวยงามรออยู่

 สิ่งที่สวยงามตามธรรมชาติ สิ่งที่จะสวยงามและพร้อมให้เราชื่นชมตลอดเวลา

 ไม่ใช่สิ่งที่เข้ามาให้ชื่นชม และ หลงรักเพียงชั่วคราว"

 

---

พระจันทร์...เป็นคำตอบที่...ที่...ที่....ถะ ถะ ถะ ถูกต้องนะคร้าบบบบบบ!!!

 

---

555 เสปซกูวันนี้เพ้อเจ้อเหี้ยๆ

อาจจะอ่านแล้วงงกันบ้าง

กูคนเขียนเองยัง งง จนไม่รู้จะแก้ตรงไหนให้ไม่ งง เลย

งง มะ

 

 

หลายครั้งหลายคราว

ที่เคยเจ็บ...

ที่เคยเป็นแผล...

 

แผลที่เกิดกับเรา

เป็นแผลที่เกิดจากเรื่องซ้ำๆ

 

เราผิดหรอที่เราทุ่มเททุกอย่าง

เพื่อคนที่เรารัก

 

เราผิดหรอที่เราไม่ยอมเผื่อใจ

เผื่อจะต้องผิดหวัง

 

เราผิดหรอที่เราไม่มองคนอื่น

เพราะเราให้เกียรติคนที่เรารัก

 

แต่ทุกครั้งการที่เราเป็นอย่างนี้

มันทำให้เราเจ็บ

ทำให้เราได้แผล

และนานวันเข้าก็ตกสะเก็ดเป็นแผลเป็น

 

แผลเป็นไม่ทำให้เราเจ็บอีกแล้ว

แผลเป็นทำให้เรารู้สึก หนึบๆ

รู้สึกไม่ธรรมชาติ

รู้สึกว่ามันเป็นสิ่งแปลกปลอม

 

เราไม่ได้นึกถึงแผลเป็นตลอดเวลา

เราจะนึกถึงแผลเป็นก็ต่อเมื่อมีเรื่องหนึ่งเรื่องใดมาสะกิดโดนบริเวณนั้นเข้า

 

และเมื่อนั้นแผลเป็นก็จะทำหน้าที่ของมัน

หน้าที่ที่มันทำได้ดีที่สุด

คือ...รื้อฟื้นเรื่องราวในอดีตขึ้นมา

 

เรื่องราวในอดีตคงมีประโยชน์

ถ้าเรารู้จักคิด รู้จักที่จะเข็ดกับมัน

 

แต่ในทางตรงกันข้าม

ถ้าเราไม่รู้จักคิด ไม่รู้จักเข็ด

อดีตเหล่านั้น จะทำให้เราแย่อย่างไม่น่าเชื่อทีเดียว

 

ตอนนี้แผลเป็นนั้นถูกสะกิดขึ้นอีกแล้ว

ผิดแต่ว่าเราไม่เคยจะเข็ดกับมัน

 

เรื่องราวที่จะเกิดต่อไปนี้...

ก็คงจะสร้างแผลเป็นให้เราอีก

 

ทำไมนะ...ทำไมเราไม่เข็ดซักที

ไม่ใช่นักเรียนนายร้อย-ห้อยกระบี่

ไม่มีศักดิ์ศรี-ดีกรีนายทหาร

มีแต่ใจ-ที่พร้อมให้เธอ-ไปอีกนาน

ตลอดกาล-มีแต่ใจ-ที่ให้เธอ