ครั้งนึงเราเคยเปรียบเธอเหมือน "พระจันทร์"

และเราเป็นคนที่ได้แต่เพียงชื่นชมความงามของพระจันทร์

 

บางเวลาเราเห็นพระจันทร์เข้ามาใกล้...

จนเหมือนจะเอามือไปเอื้อมคว้ามาได้

 

บางเวลาพระจันทร์ดับแสงของตัว

และลอยไกลออกไป...

จนเราไม่รู้ว่าพระจันทร์อยู่ที่ไหน

 

แต่เรายังคงรู้สึกได้ว่า

ไม่ว่าจะยังไง...

พระจันทร์ก็ยังอยู่บนฟ้า

 

เพียงแต่ว่า...เราจะมองเห็น...หรือเราจะสนใจที่จะมองหาหรือไม่!!!

 

---

เรื่องราวที่ผ่านมา...

ก็คงเหมือนกับเราอยู่ในช่วงของมรสุม

เมื่อเราผ่านช่วงเวลานั้นมาได้...

ฟ้าหลังฝน...และแสงแดด...ทำให้เราได้เจอกับ "รุ้ง"

 

ความสวยงามแรกที่เราได้เห็น

หลังจากจมกับสิ่งที่มืดมนมานาน

 

ทำให้เรามีกำลังใจมากขึ้น

ทำให้เราสดใสมากขึ้น

 

แต่ยังไง...

รุ้งก็คงเป็นเพียงแค่ละอองน้ำในอากาศ

ที่กระทบกับแสงทำให้เกิดเป็นสีที่สวยงาม

 

เวลาที่เราต้องการมองเห็นรุ้ง

เราได้เพียงแต่คาดเดา...

ว่ารุ้งควรจะเกิดทางด้านไหน

 

ซึ่งมันอาจจะเกิดขึ้นจิง

หรืออาจจะไม่เกิดขึ้นก็ได้

 

หรือเพียงรุ้งจะมาเพียงเพื่อเตือนเราว่า

"หลังจากมรสุมผ่านไป ยังมีสิ่งที่สวยงามรออยู่

 สิ่งที่สวยงามตามธรรมชาติ สิ่งที่จะสวยงามและพร้อมให้เราชื่นชมตลอดเวลา

 ไม่ใช่สิ่งที่เข้ามาให้ชื่นชม และ หลงรักเพียงชั่วคราว"

 

---

พระจันทร์...เป็นคำตอบที่...ที่...ที่....ถะ ถะ ถะ ถูกต้องนะคร้าบบบบบบ!!!

 

---

555 เสปซกูวันนี้เพ้อเจ้อเหี้ยๆ

อาจจะอ่านแล้วงงกันบ้าง

กูคนเขียนเองยัง งง จนไม่รู้จะแก้ตรงไหนให้ไม่ งง เลย

งง มะ

 

 

หลายครั้งหลายคราว

ที่เคยเจ็บ...

ที่เคยเป็นแผล...

 

แผลที่เกิดกับเรา

เป็นแผลที่เกิดจากเรื่องซ้ำๆ

 

เราผิดหรอที่เราทุ่มเททุกอย่าง

เพื่อคนที่เรารัก

 

เราผิดหรอที่เราไม่ยอมเผื่อใจ

เผื่อจะต้องผิดหวัง

 

เราผิดหรอที่เราไม่มองคนอื่น

เพราะเราให้เกียรติคนที่เรารัก

 

แต่ทุกครั้งการที่เราเป็นอย่างนี้

มันทำให้เราเจ็บ

ทำให้เราได้แผล

และนานวันเข้าก็ตกสะเก็ดเป็นแผลเป็น

 

แผลเป็นไม่ทำให้เราเจ็บอีกแล้ว

แผลเป็นทำให้เรารู้สึก หนึบๆ

รู้สึกไม่ธรรมชาติ

รู้สึกว่ามันเป็นสิ่งแปลกปลอม

 

เราไม่ได้นึกถึงแผลเป็นตลอดเวลา

เราจะนึกถึงแผลเป็นก็ต่อเมื่อมีเรื่องหนึ่งเรื่องใดมาสะกิดโดนบริเวณนั้นเข้า

 

และเมื่อนั้นแผลเป็นก็จะทำหน้าที่ของมัน

หน้าที่ที่มันทำได้ดีที่สุด

คือ...รื้อฟื้นเรื่องราวในอดีตขึ้นมา

 

เรื่องราวในอดีตคงมีประโยชน์

ถ้าเรารู้จักคิด รู้จักที่จะเข็ดกับมัน

 

แต่ในทางตรงกันข้าม

ถ้าเราไม่รู้จักคิด ไม่รู้จักเข็ด

อดีตเหล่านั้น จะทำให้เราแย่อย่างไม่น่าเชื่อทีเดียว

 

ตอนนี้แผลเป็นนั้นถูกสะกิดขึ้นอีกแล้ว

ผิดแต่ว่าเราไม่เคยจะเข็ดกับมัน

 

เรื่องราวที่จะเกิดต่อไปนี้...

ก็คงจะสร้างแผลเป็นให้เราอีก

 

ทำไมนะ...ทำไมเราไม่เข็ดซักที

ไม่ใช่นักเรียนนายร้อย-ห้อยกระบี่

ไม่มีศักดิ์ศรี-ดีกรีนายทหาร

มีแต่ใจ-ที่พร้อมให้เธอ-ไปอีกนาน

ตลอดกาล-มีแต่ใจ-ที่ให้เธอ

ดาวพลูโต...

ซึ่งครั้งนึงเคยเป็น 1 ในระบบสุริยจักรวาล

มาร่วมพัน ร่วมร้อยปี

แต่วันหนึ่ง...

กลับถูกตัดสิน...

ว่าไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของสุริยจักรวาลอีกต่อไป

เนื่องจากสาเหตุที่ว่า..."ดาวพลูโตห่างไกลจากตัวอาทิตย์มากเกินไป"

 

แต่ตั้งแต่วันแรก...จนถึงวันนี้

ดาวพลูโตไม่เคยโคจร ออกนอกวงโคจรรอบดวงอาทิตย์เลยสักครั้ง

แม้จะถูกตัดสินว่าไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของระบบอีกต่อไป

 

นั่นคงเป็นเพราะแรงดึงดูดของดวงอาทิตย์

ความสว่างและสวยงามของดวงอาทิตย์

ที่มากมายมหาศาล...

จนทำให้ดาวพลูโตไม่สามารถออกนอกวงโครจรไปได้

 

ดาวที่เต็มไปด้วยน้ำแข็ง...

เพราะไม่ได้รับความอบอุ่นจากดวงอาทิตย์

ดาวที่ห่างไกล...

เกินกว่าจะเป็นที่สนใจ

แต่กลับถูกดึงดูดไว้ด้วยดวงอาทิตย์

 

มันคงน้อยใจเน๊าะ...

ถ้าพูดได้...มันคงพูดอย่างงี๊ล่ะมั๊ง...

 

"ได้โปรดเถิดท่านดวงอาทิตย์ที่มีแรงดึงดูดมหาศาล

 ช่วยลดแรงดึงดูดของท่านที่มีต่อเรา

 เพื่อที่เราจะได้ออกจากวงโคจรของท่านไปซะ

 เพราะวันนี้เราไม่ได้เป็นที่ต้องการอีกต่อไปแล้ว

 ได้โปรดให้เราลอยออกไป...

 เพื่อที่เราจะได้มีโอกาสเป็นส่วนหนึ่งของระบบดาวอื่น

 ระบบซึ่งเห็นความสำคัญของเรา

 และให้ความอบอุ่นแก่เรา

 มากกว่าที่จะตัดสินเราด้วย-ระยะทาง"

 

inspired by เพลงพลูโต - crescendo

อะไรที่มันใกล้เกินไป...บางทีเราก็อาจจะมองไม่เห็นหรือไม่รู้ว่ามันคืออะไร

บางอย่าง...เราต้องถอยออกมามองจากที่ไกลๆ

เราถึงจะรู้ได้ว่า...มันคืออะไร

 

ถ้าเราเข้าไปอยู่ใกล้ต้นไม้ใหญ่ต้นนึง

มองเห็นแต่ลำต้น...

บางทีเราก็ไม่สามารถรู้ได้ว่า มันคือต้นอะไร

จนกระทั่งเราถอยออกมามองมันจากระยะไกล

เพื่อให้เห็นกิ่งก้านและใบของมัน

 

ละอองน้ำที่ลอยอยู่ในอากาศรอบตัวเรา

เมื่อเราถอยไปมองจากที่ไกล

มันอาจจะกลายเป็น"รุ้ง"ที่สวยงาม

 

ขณะที่เราอยู่ กทม. เราอาจจะอยู่ใกล้"รุ้ง"นั้นเกินไป

จนมองไม่เห็นความสวยงามของมัน

เราเริ่มเห็นความสวยงามของมัน...

เมื่อครั้งที่เราถอยไกลออกมาถึงเชียงใหม่

 

หลังจากวันนั้น...ความสวยงามของ"รุ้ง"

ก็ติดตรึงอยู่ในหัวใจเราเรื่อยมา...

ไม่ว่าเราจะไปที่ไหน

 

แต่ถึงแม้"รุ้ง"จะอยู่ในหัวใจเราตลอดเวลา

ก็ยังมีความจิงที่ว่า...

ตอนนี้...เรากับ"รุ้ง"ช่างไกลกันเหลือเกิน

 

เราคงไม่มีวันที่จะได้อยู่ใกล้ชิด"รุ้ง"

เพราะระยะทางระหว่างเชียงใหม่ กับ พัฒนาการ

มันไกล๊ไกล...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว...

ในดินแดนแห่งหนึ่งที่มีชื่อเรียกว่า..."ล้านนานคร"

ดินแดนแห่งนี้...ได้รับการกล่าวขานมานาน

ว่าเป็น..."ดินแดนแห่งนางฟ้า"

 

ณ.ดินแดนแห่งนี้

มีชายคนหนึ่งกำลังพยายามทำในสิ่งที่ชาวเมืองเห็นว่าเป็นสิ่งที่แปลก

และทุกคนคิดว่าเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้สำหรับเค้า

 

เค้าไม่ใช่คนพื้นเมืองของล้านนานคร...

ชายผู้นี้เดินทางรอนแรมมาจากดินแดนที่ชื่อว่า..."กอทอมอวดี" (อ่านว่า กอ ทอ มอ วะ ดี)

เพื่อมาศึกษาศิลปวิชาการกับพระดาบสที่นี่...

โดยมิต้องครองตนเป็นพรตพราหม์เหมือนในเรื่องทั่วไป

 

จากแหล่งข่าวที่ไม่สามารถเปิดเผยได้...ได้เล่าว่า

"อีนี๊มานเดินทางมากจากเมืองหลวงน๋านายยย

ตั้งแต่เจอมานนทีนี๋น๋า มานก็ไม่สนจายจาทามอาราย

นอกจากไอ่เรื่องบ้าๆบอๆที่มานทามอยู่เลยน๋ะนายยยย"

 

อีกคนนึงบอกว่า...

"อั๊วเคยเจอมังมาก่องแล้วค้างนึง ตองนั้งมังก็ยังดูเหมืองคงปะกะติอยู่นา

มังมาที่เมืองนี้ ก้อคิกจะมาตามหานางฟ้าเหมืองที่คงอื่งๆเค้าทำกังน่านละ

แต่พออั๊วเจอมังอีกรอบ มังก็เปงแบบนี้ไปเลี้ยว หลงจ๊ง เก๊าเจ๋ง ฮ่อ ฮ่อ"

 

ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าชายคนนี้คือใครมาจากไหน

(เอ๊ะ...ไม่สิ เอาใหม่ๆ)

 

ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าชายคนนี้คือใคร...แต่รู้ว่ามาจากไหน...นอกจากผู้แต่ง...

แต่มันคงดูไม่ดีที่จะต้องอ้างแหล่งข่าวว่า..."จากการบอกเล่าของผู้แต่ง...."

เพราะฉะนั้นผมจะขอเก็บเรื่องของชายคนนี้เอาไว้ก่อน

เพราะผู้แต่ง....ปวดขี้แล้ววววววววว

 

ติดตามต่อฉบับหน้า...

 

 

 

 

เคยได้ยินคำว่า...รักเค้าข้างเดียวเหมือนข้าวเหนียวนึ่ง กันใช่มั๊ย

เคยคิดกันบ้างมั๊ย...

ว่าทำไมต้อง "ข้าวเหนียวนึ่ง" ...

 

กูก็เป็นคนนึงที่เคยสงสัยในเรื่องนี้...

แต่จากสมองที่มีไว้สำหรับคิดเรื่องไร้สาระของกู

ในที่สุด...กูก็หาคำตอบให้มันได้แล้ว

 

โหะ โหะ โหะ

 

คำตอบของมันง่ายๆนิดเดียว

นั่นก็คือว่า...

 

"มีแต่คนเอาข้าวเหนียวไปจิ้มส้มตำ ไม่เคยปรากฏว่า มีคนเอาส้มตำ มาจิ้ม ข้าวเหนียว"

 

เป๊ะ!!!