ถ้าจาให้มุ่ยเป็นเหมือนก้อนหิน...

แล้วเราเป็นหยดน้ำ...

ไม่สิ...เป็นน้ำที่เปิดไหลออกจากก๊อก

เป็นเวลา 1 ปี 7 เดือน...

ไหลทุกวัน...โดยที่ไม่มีวันไหนที่น้ำหยุดไหล

 

ไหลอย่างสม่ำเสมอ...ไม่เคยที่น้ำจะไหลน้อยลง

มีแต่ไหลมากขึ้น...และมากขึ้น

 

แต่จนบัดเดี๋ยวนี้...

ก้อนหินก้อนนี้...ก็ไม่เคยมีทีท่าว่าจะกร่อนลงเลย

 

 

ยิ่งน้ำไหลลงไปมากเท่าไหร่...

ก็รูสึกเหมือนจะเกิดเป็นหินงอกขึ้นมา...

 

ยิ่งไหล...ยิ่งงอก...ยิ่งไหล...ยิ่งงอก...ยิ่งไหง...ยิ่งลอก

555

 

หินที่งอกขึ้นมา...ก็คงเปรียบได้กับ

การที่เรายิ่งทำเท่าไหร่...

เธอก็จะยิ่งรู้สึกว่าไม่อยากให้เราทำอย่างนั้นอีกแล้ว

และก็จะยิ่งปฏิเสธ...

 

ปฏิเสธ...ปฏิเสธ...ปสิเฏธ

นั่น...ครั้งเดียวไม่พอ...ขยี้มุขไปอีก 1 รอบ

 

ยิ่งนานวันเข้า...หินที่งอกขึ้นมา

ก็จะยิ่งสูงขึ้น...หนาขึ้น

จนวันนึงมันอาจจะสูงจนไปอุดรูของก๊อกน้ำ

 

วันนั้นแหล่ะ...คงจะเป็นครั้งแรก

ที่น้ำจากก๊อก...หยุดไหล

 

วันนั้นแหล่ะ...คงจะเป็นครั้งแรก

ที่เราจะหยุดทำทุกอย่างให้เธอ...

 

พี่ไม่อยากให้มีวันนั้น...

พี่ไม่อยากหยุดทำอะไรให้มุ่ย...

และไม่อยากให้ใจมุ่ยแข็งไปมากกว่านี้...

เพราะแค่นี้...พี่ก็ไม่มีปัญญาจะทำให้มุ่ยใจอ่อนได้อยู่แล้ว...

 

 

 

อาทิดนี้ต้องขึ้นไปเชียงใหม่เพื่อสอบ ป.โทแล้ว

แถมยังต้องทำโปรเจค กราฟฟิกดีไซน์ ของเนทดีไซน์ให้ทันก่อนขึ้นไปสมัครด้วย

เพราะจะได้เอาไปใส่ใน portfolio

แต่ให้ตายเหอะ

ช่วงนี้ไม่มีอารมณ์จะทำเหี้ยไรเลย

ปวดหัว เบื่อ เซ็ง คิดเหี้ยไรไม่ออก

ต่อมความคิดสร้างสรรค์แม่งปิดทำการชั่วคราว

 

ตอนนี้นั่งอัพเสปซอยู่ก็ปวดหัว

ทะเลาะกะพ่อเรื่องจะขับรถไปเชียงใหม่

แม่ง...โทไปปรึกษาใครก็ไม่ได้

คนที่อยากคุยด้วยก็ไม่อยากจะโทไปกวน

เค้าคงอ่านสืออยู่

 

แม่งเอ๊ยยยยยยย

หงุดหงิด...เบื่อ...เซ็ง

 

ทำไมไม่มีคนที่พร้อมจะอยู่กับกูเสมอมั่งวะ

คนที่พร้อมจะคุยกับกู

คนที่กูจะโทไปหาได้ โดยไม่ต้องกลัวเค้าจะรำคาญ

 

ทั้งๆที่กูพร้อมจะให้คำปรึกษา พร้อมจะคุยกับทุกคนเสมอ

แต่ทำไมพอกูต้องการถึงไม่มีเลยวะ

 

เบื่อโว๊ย...เหงาโว๊ย...อึดอัด

ชีวิตกูจะแย่อย่างงี๊ไปถึงเมื่อไหร่วะ

 

ผมพาเธอมาที่เตียงมัดมือและขาเธอ ไว้กับหัวเตียงและปลายเตียง
ในลักษณะ เป็นรูปตัวเอ็กซ์แน่นอนเธอดิ้นไม่หลุดแน่

 

เธอยังหลับอยู่ ในชุดกางเกงสีดำที่เป็นที่นิยมของวัยรุ่นยุคนี้
เสื้อรัดรูปเอวลอยสีดำ รองเท้าส้นตึกยังไม่ได้ถอด
เมื่อมัดเธอเรียบร้อยแล้ว ผมเอาผ้าเทปปิดปากเธอเพื่อกันเธอร้อง
แล้วผมก็จากไป ...................

บ่ายโมงกว่า ๆ ผมเข้ามาในห้องที่ขังเธอเอาไว้ แต่เธอตื่นแล้ว
ท่าทางเธอยังไม่ได้สติเท่าไรผมสะกิดเธอ เธอเริ่มมีสติตกใจ
เหมือนจะพูดอะไรแต่ผมไม่ได้ยินและยังไม่ต้องการได้ยินอะไรในยามนี้

 

"เดี๋ยวเธอจะต้องตื่นเต้น จนจำไปชั่วชีวิต"

 

เธอได้แต่ส่ายหัว พยายามขยับตัวไปมาแต่ ไม่สามารถดิ้นหลุดได้
ผมหยิบมีดคัทเตอร์มาแล้วค่อย ๆ กรีดไปที่หน้าท้องของเธอ กรีดบาง ๆ
พอให้เลือดได้ไหลซิป ๆ แผลลึกลงไปประมาณ 3 มิล กรีดยาวประมาณ 2 เซ็นติเมตร

 

เธอเกร็งหน้าท้องสุดชีวิต เหมือนร้องด้วยเสียงอันตกใจแต่ไม่มีเสียงออกมา น้ำตาไหล
เลือดไหลซึมออกมาเป็นทาง ผมกินมันด้วยความอร่อยมันชักทำให้ผมเกิดอารมณ์เสียแล้ว
ไม่ต้องกลัว มันเพิ่มเริ่มเท่านั้น ไม่นานนักผมใช้คัทเตอร์ตัดกางเกงของเธอออก
และจากนั้นฉีกกางเกงในสีดำของเธอออก ท่อนล่างเธอเปลือยเปล่า เธอยังเจ็บไม่พอ
ต้องให้เธอตกใจมากกว่านี้อีกเพราะจุดประสงค์ผมต้องการเห็นเธอเปียกชุ่มด้วยความ
ตกใจกลัว ...

ผมเดินเข้าไปในห้องเก็บเครื่องมือได้คีมหนีบที่ช่างไฟฟ้านิยมใช้ 1 อัน
เดินกลับเข้ามา เธอยังนอนร้องไห้อยู่ เลือดที่หน้าท้องของเธอเริ่มหยุดไหล

 

เธอหลับตาเผลอสักครู่ ผมใช้คีมหนีบนิ้วก้อยขาซ้ายของเธอสุดแรง
เธอเจ็บร้องตะโกนลั่น

 

ผมใช้คีมหนีบเธอ ทีละนิ้ว ๆ จนห้อเลือด เธอคงทรมานมากดูจากสีหน้า
และน้ำตาเสียงร้องอย่างโหนหวน มันช่างมีความสุขกับผมยิ่งนัก
และยิ่งปัสสาวะที่กลั้นไม่อยู่จากความกลัวของเธอ

 

ผมใช้ตะปูสองนิ้ว แทงเป็นมุมฉากลงไปท้องตรงสะดือของเธอ
แฟชั่นสะดือไง และฝังมันไว้อย่างนั้น หน้าเธอเหม่อลอย

 

จากนั้นผมก็แทงตะปูดอกที่สองสูงขึ้นไปอีกประมาณ 1 นิ้ว
แต่ไม่มีเลือดไหลออกมาเท่าไรเพราะว่าเลือดคงตกในดอกที่สามห่างกันประมาณ 2 นาที
ผมปักลงไปที่หน้าอกด้านขวาของเธอโดยแทงทะลุผ่านหัวนมของเธอค่อย ๆ กดลงไปช้า ๆ
ร่างกายเธอเริ่มสั่น เธอเริ่มรู้สึกตัว ร้องลั่น ผมยังทำเธออยู่ความรู้สึกของผมพุ่งแรงขึ้น
เรื่อย ๆ เสียงกรีดร้องโหนหวย

 

ใบหน้าอันเจ็บปวดคือสิ่งที่ผมต้องการ

 

ผมเอาตะปูอีกดอกแทงลงไปที่หัวนมข้างขวาของเธอร่างกายเธอเริ่มไม่มีปฏิกริยาตอบสนอง
แต่ยังไม่ทำให้เธอตายหรอกนะ ตะปูยังไม่ยาวพอที่จะทำให้ทะลุหัวใจหรือปอด
หัวตะปูทุกตัวที่แทงลงไป สะดือ ท้อง หัวนมทั้งสองข้าง จะมีเลือดค่อย ๆ
ไหลออกมาเป็นทางเล็กน้อย ผมทำไป ก็ดูดกินไปอย่างอร่อย

 

สายตาของเธอเริ่มเหม่อลอยและจะหลับ จะทำอย่างไรถึงจะให้เธอตื่น ผมคว้าไปที่ตะปู
ยาว 6 นิ้วที่ปลายได้ตะไบให้แหลมยาวไว้แล้ว 3- ตัว หยิบมาตัวนึง

 

บอกกับเธอว่าอย่าหลับถ้าไม่อยากทรมาน แต่เธอเหมือนเริ่มไร้สติแล้วตอนนี้ ผมกดตะปู
เข้าที่ด้านขวาข้างชายโครงเธอ เต็มแรง ตะปูเสียบไปจนมิด

 

ร่างกายเธอสั่นพับเหมือนอาการชัก หายใจถี่ขึ้น เลือดออกปาก ทีละน้อยไหลออกจมูกบ้าง
เธอตื่นขึ้นอีกครั้ง สำลักเลือดของตัวเองผมรู้ว่าอีกไม่นานเธอแย่แน่
ผมไม่เลือกแทงที่ด้านซ้ายเพราะว่าถ้าตรงกับหัวใจเธอจะไปเร็วเกินไป

อีก 2 วันจะวาเลนไทน์แล้วล่ะ...

ปีนี้คงต้องอยู่คนเดียว...

 

ถ้าต้องอยู่คนเดียวจิงๆ

อยากไปอยู่ในที่ที่จะไม่เจอใคร...

ที่ที่ไม่มีคู่รักเดินจับมือกันให้อิจฉา...

 

มีคนให้รัก...แต่เป็นคนที่เค้าไม่มีทางที่จะรักเรา

แค่คิดก็แย่แล้ว...

 

---

ถึงชั้นได้แต่ยืนมอง...มองเธอจากที่ไกล

ไม่อาจจะยืนเคียง...ยืนอยู่ในหัวใจ

 

 

ได้มองกลับมาที่ฉัน...สักครั้ง

อยากให้เธอมองฉันด้วยหัวใจบ้าง...

 

แล้วเธอจะเห็นภาพนั้น...

เห็นคนที่เค้ารอนั้น...

สะท้อนภาพสิ่งที่เธอเป็นอยู่...

---

คนโง่คนนึง กำลัง เติมน้ำลงในบ่อน้ำ

โดยที่ไม่รู้ว่าบ่อน้ำนั้นลึกขนาดไหน...

 

เค้าเฝ้าเพียรพยายามเติมน้ำลงในบ่อทุกวัน

โดยไม่เคยท้อ...

 

ด้วยหวังว่าซักวัน...

น้ำที่เค้าเติมลงไปมันจะมากพอ...

 

พอที่จะทำให้ดินรอบๆบ่อมีน้ำมากพอ

จนไม่ต้องพยายามดูดซับเอาน้ำจากบ่อออกไปอีก

 

เค้าทำอย่างนั้นทำไม?...

 

บางทีการได้มีความสุขกับการได้มองเงาตัวเองในบ่อน้ำ

ที่มีน้ำเต็ม...จากความพยายามของตัวเอง

คงมีความสุขมากกว่า

การมองเงาตัวเอง...

จากถังน้ำที่แค่ตักครั้งเดียวก็เต็ม...

 

อยากรู้อ่า ว่าจะชอบดอกไม้ที่ส่งไปให้มั๊ย

อยากโทรไปถามให้รู้แล้วรู้รอด

แต่ก็นะ...ตอนนี้มุ่ยกะลังสนุกอยู่กะเพื่อนๆพี่ๆ

โทรไปก็กวนป่าวๆ

เวลาที่อยู่กะเพื่อนๆเป้นเวลาที่เราไม่อยากโทรไปกวนที่สุดเลย

โอยยยยย ทรมานจิงๆ

จะเอาดอกไม้ที่เราให้ไปถ่ายรูปด้วยรึป่าว

หรือว่าจะวางไว้เฉยๆ ไม่สนใจอาราย

แต่ก็นะ...อาจจะเกลียดเราไปแล้วก็ได้

 

โอย....อึดอัด...อกอีแป้นจะแตก

 

ไปนอนดีกว่า...ตื่นต่อไปก็ทรมานเปล่าๆ

 

คุณเชื่อเรื่อง"พรหมลิขิต"มั๊ยครับ?...

พรหมลิขิต...คือ การที่เทวดาขีดเขียนเรื่องต่างๆให้เกิดขึ้นกับเรา

 

ถ้าพูดถึงเรื่องความรัก...พรหมลิขิตก็คงเป็นอีกเรื่องนึง

ที่มักถูกพูดถึงคู่กันไป...

 

"ขอบคุณพรหมลิขิตที่ทำให้เราได้รักกัน"

 

เวลาที่เรามีความสุขกับความรัก...

เราขอบคุณพรหมลิขิต

 

ไม่มีใครขอบคุณตัวเอง

ที่ทำให้เค้ารักเราได้...

 

แต่กับความรักที่ไม่สมหวัง...

เรากลับโทษตัวเอง

ที่ทำให้เค้ารักเราไม่ได้...

 

ทั้งๆที่มันก็เกิดจากพรหมลิขิตตัวเดียวกัน...

กับพรหมลิขิตที่ทำให้ความรักสมหวังใช่มั๊ย?

 

ในเมื่อเวลาที่ความรักของคุณสมหวัง...คุณขอบคุณพรหมลิขิต

คุณก็ควรจะโทษพรหมลิขิต...เมื่อความรักของคุณไม่สมหวัง...เช่นกัน

 

ขอบคุณพรหมลิขิต...

ที่ทำให้เราได้เจอเธอ...

 

ขอบคุณพรหมลิขิต...

ที่ทำให้เราได้รู้จักเธอ...

 

ขอบคุณพรหมลิขิต...

ที่ทำให้เราได้รักเธอ...

 

แต่ทำไมเมื่อลิขิตให้เรา...

ได้เจอเธอ...

ได้รู้จักเธอ...

และได้รักเธอแล้ว...

---

สิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตตอนนี้...คือการได้พบเธอ

แต่คงจะมีความสุขมากกว่านี้...ถ้าในวันนึง